همه چیز برای همه

آیا این باورها واقعیت دارند؟ آیا خطرناک بودن این مواد ثابت شده است؟ دلیل این نوع تفکرات چیست و از کجا منشا گرفته است؟ برای یافتن پاسخ این سوال ها در ادامه با ما همراه باشید.

1.         شیرین کننده های مصنوعی

دلیل: افرادی که رژیم داشتند و بسیار پیگیر کالری مواد غذایی بودند از اینکه در اوایل دهه 1950 میلادی سوداهای  رژیمی عرضه شدند، بسیار خرسند بودند. اما برخی از تحقیقات آزمایشگاهی ثابت کرد سیکلامات های شیرین کننده موجود در این نوشیدنی ها باعث ایجاد سرطان مثانه می شود. به همین دلیل، موسسه غذایی و دارویی ایالت متحده عرضه این نوشابه ها را ممنوع اعلام کرد.سپس، ساکارین جایگزین شیرین کننده قبلی شد. اما خیلی زود معلوم شد این ماده نیز باعث ایجاد تومور می شود. اما ساکارین هرگز ممنوع نشد. فقط همه تولیدکننده ها مجبور بودند روی محصولات خود ذکر کنند ساکارین موجود در آنها ممکن است باعث بروز سرطان شود.واقعیت: بر اساس تحقیقات موسسه ملی سرطان آمریکا، هیچ مدرکی دال بر اینکه سیکلامات یا ساکارین منجر به ایجاد سرطان در بدن انسان می شود، وجود ندارد. در آمریکا، همچنان استفاده از سیکلامات ممنوع است اما ساکارین در سال 2000 میلادی از فهرست مواد سرطان زا خارج و برچسب های هشدار دهنده محصولات نیز برداشته شد.در حال حاضر، شیرین کننده های دیگری همچون اسپارتام مورد شک قرار دارد. اما دانشمندان اعلام کرده اند که خطر سرطان در نوع بشر افزایش نیافته است. بنابراین، نمی توان به درستی گفت که آیا این مواد سرطان زا هستند یا خیر!

2. دهان‌شویه

دلیل: تعداد معدودی تحقیقات از دهه 70 میلادی ثابت کرده بودند دهان شویه ها که شامل اتانول هستند، منجر به ایجاد سرطان دهان می شوند. محققان به طور تئوریک اعلام کردند، مواد داخل این محلول باعث آسیب پذیری بیشتر بافت های دهانی و در نهایت ایجاد سرطان می شود. درست همچون تاثیر سیگار روی ریه.واقعیت: شواهد کمی وجود دارد که نشان دهند محلول های شوینده دهان سرطان زا هستند. هیچ مدرکی وجود ندارد که مثلا اگر برندی الکل بیشتری داشته باشد، احتمال سرطان زایی آن نیز بیشتر است. اگر به طور صحیح از این محلول ها استفاده شود، بسیار هم مفید هستند. بهتر است افراد سیگاری که سابقه خانوادگی در سرطان دهان دارند، برای اطمینان بیشتر از محلول های بدون الکل استفاده کنند.

3. داروهای کاهنده چربی خون

دلیل: آیا داروهای کاهش دهنده کلسترول در ایجاد سرطان نقش دارند؟ در تحقیقاتی در سال 2007 میلادی اعلام شد داروهای چربی سوز همچون استاتین ها از جمله لواستاتین، سیمواستاتین، پراواستاتین، فلوداستاتین و آتروواستاتین می توانند منجر به ایجاد سرطان هایی همچون سینه، پروستات و روده بزرگ شوند.واقعیت: در سال 2008 میلادی نتیجه ابتدایی  15 آزمایش پزشکی نشان داد که استاتین ها نمی توانند سرطانزا باشند: کاهش میزان کلسترول با سرطان ارتباط داشت، آنها به شرکت کننده ها داروهای چربی سوز دادند و اعلام کردند، میزان کلسترول باعث سرطان است نه داروها. این تحقیقات به افرادی که استاتین ممصرف می کنند، این اطمینان را می دهد که با کاهش احتمال بیماری های قلبی و عروقی خود، امکان ابتلا به سرطان را در خود افزایش نمی دهند. در تحقیقات دیگری که روی 170 هزار نفر انجام شده بود نیز مشخص شد هیچ ارتباطی میان استاتین و سرطان وجود ندارد.

4. گوشی های تلفن همراه

دلیل: در سال 1993 میلادی، مردی از شرکت سازنده موبایل به دادگاه شکایت و موبایل تولیدی آن شرکت را باعث ایجاد سرطان مغز همسرش اعلام کرد. این مساله جهانی شد و موج شکایت ها و دادخواهی های بسیاری در دنیا به راه افتاد. در نتیجه میلیون ها دلار پول هزینه شد تا مشخص شود آیا امواج رادیویی که از موبایل ساطع می شود، واقعا مضر هستند یا خیر.

واقعیت: تحقیقات گسترده ای تا به امروز انجام شده است که بی ارتباط بودن تلفن های همراه با سرطان را تایید نمی کند.  محققان بیش از 13 هزار فرد بزرگسال را در حدود یک دهه مورد آزمایش قرار داده و ثابت کرده اند کاربرانی که به طور مدام در معرض اشعه های تلفن همراه قرار دارند، در خطر ابتلا به تومور یا سرطان مغزی  قرار دارند. اما تعداد سرطانی هایی که در نتیجه موبایل بیمار شده اند بسیار کمتر از آنهایی است که هرگز در معرض موبایل نبوده اند. شرکت کننده ها به طور تقریبی زمان استفاده از موبایل خود را ذکر کرده بودند که در ناشفاف بودن نتیجه تحقیقات موثر است.

5. اسپری های بدن و مام های ضدعرق

دلیل: حدود ده سال پیش ایمیل هایی در دنیای وب دست به دست می گشت و به زنان هشدار می داد استفاده از مام منجر به سرطان سینه می شود. محققان نیز اعلام کردند از آنجا که دئودورانت ها و مام ها عنصر آلومینیومی به نام «پارابنز» دارند که نقش هورمون استروژن را ایفا می کند و می تواند خطر ابتلای زنان به سرطان سینه را افزایش دهد.

واقعیت: هیچ مدرکی دال بر سرطان زا بودن دئودورانت و مام وجود ندارد. البته در سال 2004 میلادی، نگرانی های از این مساله افزایش یافت زیرا دانشمندان در بافت های سرطانی سینه، «پارابنز» پیدا کردند و احتمال دادند شاید مواد شیمیایی باعث ایجاد این غده ها شده است. اما این محققان هرگز احتمال وجود «پارابنز» را در بافت های سالم سینه چک نکردند. شواهد نشان می دهد 99 درصد از انسان ها در معرض «پارابنز» از منابع مختلف همچون مواد غذایی قرار دارند.

شواهد کوچکی نیز وجود دارند که اعلام می کنند این مواد خطرناک هستند. برای کشف واقعیت باید آزمایشات و تحقیقات بیشتری انجام شود. در سال 2002 میلادی، تحقیقی که روی صدها زن مبتلا و غیر مبتلا به سرطان سینه صورت گرفت نشان داد، دئودورانت و مام می توانند باعث افزایش خطر ابتلابه این بیماری باشند.

6. رنگ مو

دلیل: تحقیقاتی که در سال 2008 میلادی در مرکز بین المللی تحقیقات در مورد سرطان انجام شد، به مردم در مورد ارتباط  رنگ مو و سرطان هشدار داد. آنها اعلام کردند افرادی که در آرایشگاه ها کار می کنند و به طور مدام در معرض رنگ موها قرار دارند، احتمال ابتلا به سرطان را دارند.

واقعیت: تحقیقاتی که مرکز بین المللی تحقیقات در مورد سرطان انجام داده بود مربوط به سال ها پیش است و در آن زمان مواد شیمیایی دیگری وجود داشته است که شاید منجر به سرطان می شده است. اما معلوم نیست آیا رنگ موهایی که این روزها تولید می شوند نیز مواد شیمیایی سرطان زا دارند یا خیر. اما بیشتر شواهد موجود تایید نمی کنند که رنگ مو می تواند دلیلی برای سرطان باشد.

حتما واتسون، ابرکامپیوتر IBM را می شناسید که به تازگی در نیویورک به دانشگاه رفته بود. یکی دیگر از شیرین کاری های این ابرکامپیوتر به دو سال پیش بر می گردد که به مدت سه شب در مسابقه تلویزیونی Jeopardy حضور یافته و حسابی گل کاشت. اما اکنون واتسون تصمیم گرفته توان خود را در حل یکی دیگر از مشکلات کلاسیک و قدیمی بشریت به رخ بکشد: درمان سرطان.

واتسون یک سال گذشته را به تجزیه و تحلیل داده های درمان سرطان در مرکز Sloan-Kettering گذرانده است. و حالا قرار است به عنوان یک برنامه تحت کلود برای پیشنهادات کارآمد جهت تشخیص بهترین دوره های درمانی برای بیماران سرطانی مورد استفاده قرار گیرد.

در حالی که شرکت واتسون در مسابقه تلویزیونی Jeopardy یک سرگرمی و جنگ واقعی در رویارویی ماشین مقابل انسان بود، اما همیشه اهداف بسیار بلندتر این کامپیوتر در زمینه پزشکی بوده اند. اکنون گفته می شود این کامپیوتر از زمان شرکت در آن مسابقه، کارکرد خود را ۲۴۰ درصد بهبود داده است.

از مارس ۲۰۱۲ به بعد دانشمندان Sloan-Kettering از واتسون خواستند که ۶۰۰ هزار قطعه از شواهد پزشکی، 1.5 میلیون از اطلاعات بیماران و ۲ میلیون صفحه متن از مجلات پزشکی را در خود ثبت و مرتب سازی کند. نتیجه کار هم این است که واتسون پیشنهاداتی درباره درمان موثر و با اطمینان بالای بیماری ارائه می کند.

اکنون باید ببینیم این کامپیوتر خارق العاده چه روزنه ای را برای شکست این غول صعب العلاج خواهد گشود.

واکسنها میکرب های ضعیف یا کشته شده ای هستند که برای تمرین و آشنایی به سیستم ایمنی بدن معرفی میشوند تا در صورت حمله واقعی میکربها، بدن بتواند به سرعت اوضاع را کنترل کند.

ابداع واکسنها یکی از بزرگترینها پیشرفتهای دانش پزشکی بوده اما در کنار تمام خدمات واکسن ها، آنها دو ایراد اساسی دارند: اول اینکه روش معرفی میکربها به بدن در بیشتر واکسنها روشی دردناک و تهاجمی و از طریق یک سوزن فلزی تو خالی است. مشکل دوم این است که واکسنها به حالتی مایع نگهداری مشوند و باید زنجیره سرد آنها از محل تولید تا محل مصرف (مثلا یک روستای دور افتاده) حفظ شود. این کار هم هزینه بر است و هم ریسک خرابی واکسن را بالا می برد.

پیشنهاد شما برای مقابله با این مشکلات چیست؟ سوزن را حذف کنیم؟ واکسن را بصورت خشک و جامد عرضه کنیم؟ پژوهشگران کالج کینگ در لندن هم به همین دو پیشنهاد فکر کردند و البته برای عملی کردن آن تلاش کردند. نتیجه عرضه واکسنی شد که میکربها را به صورت خشک و از طریق یک ردیف میکرونیدل(ریزسوزن) وارد پوست می کند. ریزسوزنهای به کار رفته در این واکسن از جنس سوکروز هستند که بعد از وارد شدن به پوست به تدریج در آن حل و جذب می شوند و حالا میکربهای خشک و ضعیف می مانند و سیستم ایمنی بدن.

نتایج تحقیقات نشان داد که این نوع واکسن می تواند به خوبی واکنش سلولهای ایمنی بدن را در برابر میکروارگانیسم های معرفی شده از طریق واکسن تحریک کند. در یک مطالعه، پژوهشگران انگلیسی یک واکسن پیشنهاد شده برای ایدز (بر اساس نوعی آدنو ویروس) را آزمایش کردند و واکنش سلولهای رده دندریتی برانگیخته شد. [سلولهای دندریتی سلولهایی هستند که مواد بیگانه را به دیگر سلولهای دستگاه ایمنی معرفی می کنند.]

اگر این روش بتواند از سایر آزمایشها هم سربلند بیرون بیاید، نه تنها دیگر تزریق واکسن دردی نخواهد داشت، بلکه می تواند واکسنها را در دمای اتاق و بدون نیاز به یخچال هم نگهداری کرد.